Þegar við mættum niðrá spítala kl 18.00 þá mættum við Rakel ljósmóðurinni okkar hlaupandi upp stigana til að hitta okkur, við höfðum hringt í hana á leiðinni niðureftir og ætlaði hún að hitta okkur þar. Við fórum með henni inná herbergi þar sem hún skoðaði mig. Hún prófaði að ýta á magann á mér og þá fossaði út allt vatnið, mjög skrítin tilfinning :) Svo tjekkaði hún á útvíkkuninni og var ég komin með 6 í útvíkkun!!
Það voru ánægjulegar fréttar að vera komin í 6 í útvíkkun grunlaus og verkjalaus!
Svo setti hún mig í monitor til að tjekka á hjartslættinum á lillu sem var mjög flottur, og sátum við þarna í rúman klukkutíma í tjekki. Eftir það kom önnur ljósa inn sem var sérhæfð í nálastungum og smellti þeim á mig í von um að hríðarnar færu nú af stað. 3 í eyrað, 1 í ennið og svo í sitthvoran innanverðan ökklann. Og þar sátum við í annan klukkutíma. Eftir það spurði hún hvort við vildum ekki bara fara heim og slaka á þar og sjá hvað myndi gerast og ættum við svo að koma aftur kl 8 um morguninn daginn eftir og þyrftum þá að fara í gangsetningu því þá væri kominn hámarkstími frá þeim tíma sem ég byrjaði að missa vatnið. Eða fá að vera á hreiðrinu yfir nóttina þar sem það var mjög lítið að gera hjá þeim. Þar sem Daði var ekki tilbúinn að taka á móti dóttur sinni í bílnum þá ákváðum við að gista bara niðrá spítala, þorðum ekki heim ef eitthvað færi nú af stað og við myndum ekki fatta að allt væri að gerast (right!!)
Kl 20.00 vorum við komin inná herbergi og átti ég að leggja mig og Rakel ljósa ákvað að fara bara heim þar sem ekkert var að gerast og ætlaði svo að koma aftur morguninn eftir jafnvel fyrr ef eitthvað færi af stað sem við höfðum ekki mikla trú á.
Nákvæmlega 28 mínútum seinna byrjuðu hríðar eins og smellt væri fingri, það var eins og lilla hefði sparkað þeim af stað svo það varð ekkert úr því að sofna og safna orku. Hríðarnar voru mjög vægar í byrjun svo við vorum ekkert mikið að kippa okkur upp við þetta, því þetta voru bara smá túrverkir en svo jókst þetta og jókst með meðfylgjandi uppköstum. Við létum ljósurnar frammi vita að hríðarnar væri líklegast byrjaðar og þá kölluðu þær Rakel til aftur sem var nýkomin heim :)
Klukkutíma seinna(21.30) þá voru hríðarnar byrjaðar að vera frekar sársaukafullar svo við kölluðum aftur á ljósuna og um klukkan 22.00 þá færðum við okkur inná fæðingarstofuna þar sem baðið var og ákvað ég að prófa skella mér í það í von um að það yrði þægilegra að fara í gegnum hríðarnar þar og ég sé sko ekki eftir því.
Um hálf 11 þá voru hríðarnar farnar að vera sársaukafullari með hverri hríð svo þá ákváðum við að prófa glaðloftið. Fann það virka á mig í byrjun en þegar leið á þá fann ég það ekki alveg virka lengur...Örrugglega búin að klára úr brúsanum :) En þetta glaðloft er snilldartæki því það var ákveðið verkefni í gegnum hríðarnar að anda í það og hjálpaði það mér mikið, Daði stóð eins og klettur við hlið mér og gaf mér að drekka inná milli og reyna gefa mér að borða þar sem ég var orðin svo orkulaus. Ég var bæði orðin dauðuppgefin og búin að æla öllum mat úr mér útaf verkjum. Klukkan 01.15 þá byrjaði ballið, þá færði ég mig úr baðinu og uppí rúm þar sem ég vildi frekar eiga þar heldur en í baðinu.
Eftir að vera búin að rembast í 55 mín þurfti að kalla á læknir því að hjartslátturinn í lillu var farinn að hægjast og hríðarnar voru farnar að styttast og styttast og uppgvötaðist að lilla var að koma í framhöfuðstöðu, ekki bein með kollinn út eins og haldið var (man reyndar ekki mikið eftir þessum hluta en Daði man mest eftir þessu mómenti) sá læknir ákvað svo að kalla til sérfræðing sem kom og skoðaði og var ákveðið að klippa þurfti á spöngina. Komið var með 2 stórar sprautur til að deyfa, svo bara KLIPP og út kom barnið kl 02.18 bólgin og marin á höfðinu litla greyið útaf framhöfuðstöðunni! 50cm og 3245gr
Næstu 2 tímar fóru í það að reyna sauma mig saman! Voru þær þrjár þarna í klofinu á mér að reyna átta sig á hvar ætti að byrja og var svo sérfræðingur kallaður til sem kláraði svo saumaskapinn. Á meðan var litla daman bara á brjósti sem hún tók strax og leið ofsalega vel.
Loks fékk ég að standa upp, og var það frekar skrítið þar sem þyngdapunkturinn var aaaaðeins búinn að breytast. Orkan mín var ENGIN og var ég orðin bókstaflega græn í framan af orkuleysi, hungri, ofurþreytu og svima en ég tímdi ekki að setjast niður og missa af fyrstu mómentunum með stelpunni okkar þegar verið var að mæla hana, vigta og fleira sem þurfti að gera.
Um 5 leytið fengum við litla fjölskyldan að staulast saman inná herbergi. Öll saman skriðum við uppí rúm að kúra með litlu snúlluna á milli okkar yyyyyyndislegt. Hringdum í þá nánustu til að færa fréttir og svo var haldið inní draumalandið. Það var samt frekar erfitt að reyna fara sofa þar sem það var mjög erfitt að hætta að horfa á litluna okkar :)
Fallegust!!
Í dag ungfrúin orðin viku gömul. Þessi vika er búin að vera svo notaleg og kósý og ein sú besta! Stelpan okkar er svo ljúf og góð og gætum við ekki verið heppnari!
Fyrstu 2 dagarnir tóku dáldið á svefnlega séð :) Daman var með sogþörf á háu stigi og vildi bara vera á brjósti, svo sofnaði hún þar og leið og við ætluðum að færa hana þá vaknaði hún alltaf og vildi meira. Við vorum aaaalvega að fara prófa setja uppí hana snuð en þorðum ekki þar sem alltaf var talað um við okkur að bíða lágmark 4 - 7 daga með að nota snuð, svo við héldum aftur að okkur. Sogþörfin var svo gífurleg að við vorum öll orðin í sogblettum, hún náði að gefa pabba sínum 2 sogbletti á öxlina á 0.1 sekúndu og voru nokkrir sogblettir á brjóstunum á mér, alveg ótrúlegur þessi litli munnur :)
Sogblettirnir á pabbanum :)
Á öðrum degi fengum við grænt ljós á snuð og þá byrjuðu góðu tímarnir og við fengum að sofa þar sem litla bara sefur og drekkur og bræðir okkur inná milli með magabrosum og stóru augunum sínum. Og getum við eytt heilu stundunum bara að horfa á hana.
Hún bræddi líka alla í 5 daga skoðun, þar gengum við inn í krakkakórinn meðan hún kippti sér ekki upp við læknana þegar þeir voru að skoða hana, heldur horfði bara á þá og velti því fyrir sér hvað væri í gangi. Hún var orðin 3115 gr og bara flottust, og varð einn læknirinn ekkert smá hissa á því hvað hún væri sterk þegar hún tók hana upp og gat bara sagt "VÓ hvað hún er sterk!"
Ljósmóðirin kom heim til okkar á hverjum degi í 6 daga, og fór hún frá okkur á seinasta degi rosalega stolt af litlu stelpunni og allt að ganga svo rosalega vel. Marið á henni er farið og hún er orðin svo slétt og fín og auðvitað fallegust ;)
En við tökum samt sem áður bara einn dag í einu og njótum hverrar mínútu :)
Jæja þá er þessu væmna bloggi loks lokið, nenniggi að lesa yfir það aftur...er alltof langt ;) Er að vinna að Nino síðu svo þá fáiði að sjá fleiri myndir af snuddulínu ;)
